Aborcja jest zabójstwem. Kiedy zaczyna się człowiek?

Browse By

W sporze o aborcję podstawowym jest pytanie: Kiedy zaczyna się człowiek? Który moment jest początkiem ludzkiego życia? Kiedy możemy mówić o człowieku jako osobie, podmiocie praw przysługujących osobie, podmiocie prawa do życia, które należy uszanować i ochronić? Od samego początku, od momentu połączenia się gamet, czy może później, na którymś etapie rozwoju?

Odpowiedź na powyższe pytania jest jedna. Życie człowieka zaczyna się w momencie poczęcia. Już w momencie poczęcia zostają określone wszystkie przyszłe cechy człowieka, a embrion rozwija się w sposób ciągły, uporządkowany i stopniowalny. I to właśnie od momentu poczęcia człowiekowi przysługują wszystkie prawa przynależne osobie, w tym prawo do życia. To małe, bezbronne życie należy chronić, tak jak życie dorosłej osoby. Aborcja, przerwanie ciąży jest zatem zabójstwem i to o tyle perfidnym, że godzącym w życie człowieka najbardziej bezbronnego.

Fakt, że o człowieku możemy mówić od momentu poczęcia świetnie argumentuje ks. Krzysztof Paluch SCJ w artykule Kiedy zaczyna się człowiek?.

Każda komórka ludzkiego ciała posiada 46 chromosomów. Gamety rozrodcze natomiast – jajeczko i plemnik mają ich po 23, czyli połowę. W momencie, kiedy dochodzi do ich połączenia, powstaje nowa komórka mająca 46 chromosomów, będąca nowym organizmem. Zwie się ją zygotą. Zostają wtedy określone wszystkie cechy człowieka, m.in.: wygląd, wzrost, kolor oczu, kolor włosów, barwa głosu, uzdolnienia, temperament czy skłonności do chorób. W pierwszych chwilach życia następuje nieprawdopodobny rozwój. Z zygoty powstają dwie komórki, potem cztery, osiem i tak dalej. Po kilku dniach od poczęcia (zwykle między 4 a 9 dniem) taki mały człowiek zagnieżdża się w macicy swojej matki, by dalej się rozwijać. W 21 dniu od zapłodnienia zaczyna bić serce. W siódmym tygodniu kształtują się nogi i ręce. Można zobaczyć jego palce, usta, oczy i nos. Tydzień później wyodrębnia się mózg i inne organy. W trzecim miesiącu dziecko porusza już rękami i nogami. Można także zidentyfikować jego płeć. Następuje jego dalszy rozwój. Kiedy zaś minie 9 miesięcy, zmienia miejsce swego pobytu – z łona matki wychodzi na świat zewnętrzny.

Nauka stwierdza, że rozwój embrionu następuje w sposób ciągły, uporządkowany i stopniowalny. Nie zachodzą tu jakościowe skoki czy zasadnicze zmiany. Z ludzkiego embrionu narodzi się człowiek, który dalej będzie się rozwijał, aż do dorosłej postaci. Embrion od samego początku jest więc istotą żywą, jest organizmem człowieka. Nie jest to „zlepek komórek”, nie jest to też „potencjalna osoba”, ale jest to pełnoprawna osoba ludzka w pierwszym stadium swego istnienia. W embrionie następuje skoordynowany rozwój komórek poprzez namnażanie, które jest procesem zaprogramowanym poprzez nowy genom, powstały z połączenia komórek rozrodczych ojca i matki. Ten kod genetyczny znajduje się w każdej nowo powstałej komórce ludzkiego ciała. Cały ten rozwój prowadzi do powstania nowego organizmu. Od momentu zapłodnienia proces rozwoju trwa w sposób nieprzerwany. Następują po sobie kolejne fazy kształtowania człowieka, takie jak: zygota, morula, blastula, embrion, płód, noworodek, dziecko, młodzieniec, dorosły i osoba starsza. Tak więc między zygotą a osobą starszą nie ma istotowej różnicy – jest to ta sama istota, z tym tylko, że na różnych stadiach swego rozwoju. Ten stopniowalny rozwój jest wpisany w kod genetyczny, który steruje dojrzewaniem człowieka. Jego największa faza przypada na okres życia w łonie matki, kiedy z pojedynczej komórki ludzkiego organizmu tworzy się mały człowiek.

Nauka Kościoła w sprawie aborcji jest jedna i niezmienna. Życie ludzkie jest święte, już od momentu poczęcia. Aborcja jest zbrodnią, a współdziałanie w przerywaniu ciąży powoduje wykluczenie ze wspólnoty Kościoła, ekskomunikę. Aborcja uderza nie tylko w zamordowane dziecko, ale i jego rodzinę oraz całe społeczeństwo. Naukę Kościoła w kwestii aborcji zestawia Katechizm Kościoła Katolickiego w punktach: 2270-2275.

2270 Życie ludzkie od chwili poczęcia powinno być szanowane i chronione w sposób absolutny. Już od pierwszej chwili swego istnienia istota ludzka powinna mieć przyznane prawa osoby, wśród nich nienaruszalne prawo każdej niewinnej istoty do życia.

2271 Kościół od początku twierdził, że jest złem moralnym każde spowodowane przerwanie ciąży. Nauczanie na ten temat nie uległo zmianie i pozostaje niezmienne. Bezpośrednie przerwanie ciąży, to znaczy zamierzone jako cel lub środek, jest głęboko sprzeczne z prawem moralnym.

Bóg… Pan życia, powierzył ludziom wzniosłą posługę strzeżenia życia, którą człowiek powinien wypełniać w sposób godny siebie. Należy więc z największą troską ochraniać życie od samego jego poczęcia; przerwanie ciąży, jak i dzieciobójstwo są okropnymi przestępstwami.

2272 Formalne współdziałanie w przerywaniu ciąży stanowi poważne wykroczenie. Kościół nakłada kanoniczną karę ekskomuniki za to przestępstwo przeciw życiu ludzkiemu. „Kto powoduje przerwanie ciąży, po zaistnieniu skutku, podlega ekskomunice wiążącej mocą samego prawa”, „przez sam fakt popełnienia przestępstwa”, na warunkach przewidzianych przez prawo. Kościół nie zamierza przez to ograniczać zakresu miłosierdzia. Ukazuje ciężar popełnionej zbrodni, szkodę nie do naprawienia wyrządzoną niewinnie zamordowanemu dziecku, jego rodzicom i całemu społeczeństwu.

2273 Niezbywalne prawo do życia każdej niewinnej istoty ludzkiej stanowi element konstytutywny społeczeństwa cywilnego i jego prawodawstwa.

2274 Ponieważ embrion powinien być uważany za osobę od chwili poczęcia, powinno się bronić jego integralności, troszczyć się o niego i leczyć go w miarę możliwości jak każdą inną istotę ludzką.

Naukę tę potwierdza święty Jan Paweł II w encyklice Evangelium Vitae o wartości i nienaruszalności życia ludzkiego.

(…) bezpośrednie odebranie życia jakiejkolwiek niewinnej ludzkiej istocie, zwłaszcza na początku i na końcu jej egzystencji, jest absolutnym i ciężkim wykroczeniem moralnym.

(…) mocą Chrystusowej władzy udzielonej Piotrowi i jego Następcom, w komunii z biskupami Kościoła Katolickiego, potwierdzam, że bezpośrednie i umyślne zabójstwo niewinnej istoty ludzkiej jest zawsze aktem głęboko niemoralnym. Doktryna ta, oparta na owym niepisanym prawie, które każdy człowiek dzięki światłu rozumu znajduje we własnym sercu (por. Rz 2, 14-15), jest potwierdzona w Piśmie Świętym, przekazana przez Tradycję Kościoła oraz nauczana przez Magisterium zwyczajne i powszechne.

Świadoma i dobrowolna decyzja pozbawienia życia niewinnej istoty ludzkiej jest zawsze złem z moralnego punktu widzenia i nigdy nie może być dozwolona ani jako cel, ani jako środek do dobrego celu. Jest to bowiem akt poważnego nieposłuszeństwa wobec prawa moralnego, co więcej, wobec samego Boga, jego twórcy i gwaranta; jest to akt sprzeczny z fundamentalnymi cnotami sprawiedliwości i miłości. „Nic i nikt nie może dać prawa do zabicia niewinnej istoty ludzkiej, czy to jest embrion czy płód, dziecko czy dorosły, człowiek stary, nieuleczalnie chory czy umierający.”

Wśród wszystkich przestępstw przeciw życiu, jakie człowiek może popełnić, przerwanie ciąży ma cechy, które czynią z niego występek szczególnie poważny i godny potępienia. Sobór Watykański II określa je wraz z dzieciobójstwem jako „okropne przestępstwa”.

(…) mocą władzy, którą Chrystus udzielił Piotrowi i jego Następcom, w komunii z Biskupami — którzy wielokrotnie potępili przerywanie ciąży, zaś w ramach wspomnianej wcześniej konsultacji wyrazili jednomyślnie — choć byli rozproszeni po świecie — aprobatę dla tej doktryny — oświadczam, że bezpośrednie przerwanie ciąży, to znaczy zamierzone jako cel czy jako środek, jest zawsze poważnym nieładem moralnym, gdyż jest dobrowolnym zabójstwem niewinnej istoty ludzkiej. Doktryna ta, oparta na prawie naturalnym i na słowie Bożym spisanym, jest przekazana przez Tradycję Kościoła i nauczana przez Magisterium zwyczajne i powszechne. Żadna okoliczność, żaden cel, żadne prawo na świecie nigdy nie będą mogły uczynić godziwym aktu, który sam w sobie jest niegodziwy, ponieważ sprzeciwia się Prawu Bożemu, zapisanemu w sercu każdego człowieka, poznawalnemu przez sam rozum i głoszonemu przez Kościół.

(…) ustawy, które dopuszczają bezpośrednie zabójstwo niewinnych istot ludzkich, poprzez przerywanie ciąży i eutanazję, pozostają w całkowitej i nieusuwalnej sprzeczności z nienaruszalnym prawem do życia, właściwym wszystkim ludziom, i tym samym zaprzeczają równości wszystkich wobec prawa.

Przerywanie ciąży i eutanazja są zatem zbrodniami, których żadna ludzka ustawa nie może uznać za dopuszczalne.

Fotografia: unsplash.com, Juan Galafa, CC0.

Podobne Artykuły